! ! . . . you have slumbered if not thoughtful
ديروز را دروغي بر من تباه كرد؛
امروز را خطايي بر من سياه كرد؛
خوابم نميبرد!
ديري است در تلاطم روياي وصل دوست،
هفتاد پادشاه هوي ديدهام به خواب؛
بيدارِ وهم خويشم و خوابم نميبرد!
در خارزار بستر دنيا خزيدهام؛
بي هيچ جنبشي؛
آن سان كه مرده حالِ مرا طعنه ميزند،
خون از تنم روانه و جانم نميرود!
من در صداي اٌم
در لحظهي فروغ دگرديسي نخست
در كورهي شگفت فروسرخ اختري
ـ با اتّساعِ بعد چهارم به وقت او
يك لحظه زيستم،
وقتي كه كودكان جهان، شوق خواب را
در لحن مادران زمين، ميشناختند
شب بود ـ در نيمي از زمين!
در انتظارِ Mauna Kea در تبِ رَصَد
گاهي كه بهخود ميآيم
نشستهام کنار گوشماهیها
بهگوش نميبرم، مبادا موج به چشمم آب مرواريد پاشد و
کور شوم
بيآنكه لاجورد تقصيري داشته باشد.
دریا
یعنی وحشت دچارشدن ولي من انكار جوانه را به عشق آموختم!
به پیرزن ها نگاه می کنم به پیرمردها
نميفهمم چرا اينقدر زيبا سپيدند؟!
به حافظه سردم که نهنگ است
نهيب ميزنم براي بلع آنهمه فتون شفاف كه آبشار شد
به خواب های دختری که دیروز برایش ودکا آوردهام
وتكا ريخت و زمين به تلخي عطسه كرد، پس
امروز موهایش را میبافم
تا ماه سينههاي پوشيده به گسيوان افشانش را ببيند
و او با هوس لكهدارِ ماه
باردارمیشود
گياه ذهنش درپيچيده با سيب روشن ماه،
خرمالوهای تازه می آورد
او در غياب چشمان بدكارم
خرمالوها را در جیب سوراخ زمین می گذارد
تا من گرد سپيد نور ماه را بر روي آبنخوردهي آنها نبينم.
زمین دهان باز نمیکند
كه مبادا تهي چشمانم گنج رنگ خرمالوها را در سياهي فروبلعد؛
دردهای اضافهام را گریه کنم
اما ترحم آسمان و زمين جلب نميشود؛
متنفر میشوم از بارانی که روی صورتم می کوبد
اگر قلبم را تازه تر نكند
جهان میشود نبودن تو
و نميدانم اين خنجر خونين در دستان من چه ميكند؟!
تو در من میشوی
و من در زلال خون تو بر خنجري كه در دستانم...
من تاول می زنم روی لبهایت
به انتقام گريزشان از بوسههاي نفرتم
لب هایت پروانهای سیاه میشود
و رنگ پريدهي چهرهام را به گور ميكشد؛ در اين فرصت، خورشيد
ناف خرمالوها را میچیند
بر من ببخشاي چنان تهيبودن را كه
استخوانهایم اتاقهای خالی
پر از لاروهاي پوسيدهخوار
برای نوک زدن دارکوب
و شيارهاي كرمآلود ذهنم، طمطراق تهي در جنگل...
کسی من را به یاد نمیآورد
پشت به خورشيد و در افسون غروب
من گم شده ام در ضلع شرقی زمین
زائران راهي به سمت طلوع و من
انگار کافهای هستم دریک جزیره متروک
كه با خميازهي لولاهاي خشك
صبح ها بلند می شوم
و با تكهاي از پنير كهنهي قلبم،
تنهایيم را ورق می زنم
به سمت همهي ناباوريها!
ظهرها دندانهایم را مقابلم می گذارم
و دوتا دوتا
میشمارم
تا يكه بودنم را انكار كنند!
شب
ابليس ميآيد و من از وحشت فشار سنگينياش بر سينهي طاقبازم
شب که می شود عمود روی دستهایم دراز می کشم...
او بر ديدگانم چيره ميشود
و باز جهان میشود نبودن تو ! ! !
لبريز از تنهايي كبودم،
تو در من می شوی
تلاشي بيهوده براي آشتيام با الوهيت، براي انكار عشقت باز
من تاول می زنم روی لبهایت
به انتقام گريزشان از بوسههاي نفرتم.
خاكستريها: ناما نارنجيها: كريم
9/4/86 تهران
كهكشان نيلي بود
و جُدَي در طرف مغرب يك سيب درشت،
نرم و آرام فرو ميافتاد،
و سكوت تن مهتابي جنگل، در شب!
خاطرم را
ـ كه پر از جذبهي يك كوكب مهتابي بود ـ
نوشيدم.
چشمها:
آبتني،
هشياري.
در شفق چند كبوتر جايي
ميپريدند كبود ...
و به دامان رقيق اين شب
لكّههايي مبهم
در مداري مبهمتر ميرفت.
دانهاي روشن، از خوشهي پروين چيدم
و دهان ذهنم با نورش روشن شد.
بستر خواب سَحَر حاضر بود؛
...
ولي امشب چشمم
پَـرِ آسايش بيداري را با خود داشت؛
و اساطير كراتي ديگر
در سكوتي نيلي، پچ پچ ميكردند.
چشم دل نيلي شد
و خدا را بوييد.
خواب پنهان شده بود،
آبْ روشن !
مرداد 77 ـ تهران
دل بستم به بهار
عطر گلهايش
زنبورهاي وحشي را به باغ دلم كشاند:
آنها قاتلان پروانههاي مهر بودند!
من در آستانهي مرگ!
و پرندههاي مست بهار
نغمههاي دلانگيز سر ميدهند.
كاش پيشتر دستانم را گرفتهبود!
اكنون آن نغمههاي دلانگيز:
سوگنامهي مرگ آن كه از دست ميرود.
زنبورهاي وحشي…
…
(خ)
يك روز روشن،
بيد باد در گيسوانش انداختهبود
و ميگفت:
«هيچكس تا كنون در بهار
و در مصاحبت من وباد،
ايستاده شعر نخواندهاست»
هيچ نگفتم و بيد همچنان ميخواست
با زبان باد بگويد:
بهار تنها براي من زيباست!
اما بهار براي همه جلوه ميكرد
و من ميدانستم!
و من ميديدم!
و اين خاصيت بهار است.
دل برداشتم زيرا
هركسي خواهد توانست گلهاي وحشياش را ببويد!
اما من نيلوفري ميخواستم كه هيچكس نبوييدهاست؛
و هيچكس نديدهاست!
…
(ز)
آسمان غريد اما نباريد
روزي تيره بود
و من ميدانستم كه بهار
شقايقها و نيلوفرهاي روندهي دشتهاي سبز را
به تمامي پاك ميشمارد
زيرا هميشه بر آنان باريدهاست
…
زنبورهاي وحشي!
سرو هميشه سبز ميماند
با بهار يا بدون بهار
و همين است كه بهار همنشين سرو ستيغ نيست،
و در ستيغ برفگير كه زمستان تا زمستان
همواره سپيد است
تنها سبزِ پايدار
سرو كوهي است،
بي آنكه بهار
نجوايش را به گوش او خوانده باشد.
بهار فقط تا دامنهها سر ميكشد
و با گلهاي نازپرودهي دوروزه عشق ميورزد.
توان عروج به قلّه را ندارد.
و آنجا برف هميشه ميماند
و سرو كوهي در ستيغ، همچنان سبز…
بي آنكه بهار
نجوايش را به گوش او خوانده باشد.
زنبورهاي وحشي!
من عاشق بودم
تو بازيگر عشق
من در تو
و تو در چهرهي مهربان
من چشمانم را به تو هديه دادم
تو تاريكي غفلت چشمانت را به من
من: ندايي بيپاسخ
تو در كام اشتياق
من بي تو
تو بي مهر
اينجا كه من ايستادهام:
برف ـ
آنجا كه تو ايستادهاي:
زمزمه و حرف ـ
من تنهايي سرو در ستيغ كوه
تو بهار دامنه و گلهاي انبوه
من خواهم رفت
تو خواهي ماند
من خواهم نوشت
تو خواهي خواند
من «حزن نگاه»
تو «چشمي به راه»
تا كي دوباره دريابيام . . . ! ؟
آه… زنبورهاي وحشي!
تابستان 1383 ـ تهران
چراغ با انگشتان وحشت از تاريكي در يك چشم برهمزدن روشن ميشود.
يك سوسك درست زير لامپ در حركت است! براي او تاريكي يعني امنيت و او در سايهي اين امنيت، از پناهگاهش بسيار دور شدهاست؛ پس هراسان و بر مبناي يك اشتباه فاجعهبار غريزي به سوي نزديكترين نقطهي تاريك ـ كه جايي نيست جز سايهي پاهاي تو، ميدود. تو دو گام به عقب ميپري و سوسك باز هم نقطهي جابجايي تاريكي (پاهاي تو) را با اصرار تعقيب ميكند.
با شتاب و بيدقتي ناشي از آن، سعي ميكني هرطور شده اين موجود بهظاهر منفور را زير كفشهاي راحتيات له كني و بههرتيب سرانجام موفق ميشوي. صداي تركيدن ششهايش را زير فشار مضاعف وزنت ميشنوي و نفس راحتي ميكشي.
اكنون ضربان قلبت كه ـ از فرط وحشت ـ بهشدت افزايش يافتهاست رو به آرامش ميرود، به ديوار تكيه ميكني و نفس عميقي ميكشي!
كسي چه ميداند، شايد در آن لحظه كه سايهي مرگ را بر سرش انداختي ـ با اين خيال كه به تاريكي رسيده و اكنون ميتواند بهدور از هر تهديدي در آن بياسايد، ناگهان توقف نموده باشد و تو اگر اين را ميدانستي......... (باز هم او را ميكشتي!)
تو چقدر كوچكي كه از حقيرترين موجود دنيا تا به اين پايه ميهراسي و تغاص اين هراس پوشالي را اينچنين بيرحمانه از او ميگيري؟!
خرداد 1385 - تهران
صبح در راه است اما
در غياب چشمهايت:
تار، بيخورشيد، در مه!
روز روشن نيست وقتي
چشم تو در خواب باشد!
من به لحن روشن تو
بسته بودم دل چه بيخود!
ميروي خاموش و بي من؛
اشك ميريزم به دامن؛
ميروي تا دل برايت،
تا ابد بيتاب باشد.
اي سكوت ژرف معنا
ـ هم سرود روشن عشق؛
كاش ميشد بار ديگر
ماه رويت
بر فراز اين شب تار
ناجي مهتاب باشد.
اسفند 84 ـ تهران
شانزده هزار غواص عشق
به امواج زدند
تا دُرّ عشق بياورند
و بازگشتند به هيأت شانزدههزار نيلوفر
در قلمرو او!
* * *
يكصدوهشت شراره به هم پيوستند
و آتشي ساختند عشق را
كه زبانههايش تا عرش او عروج كرد!
* * *
من تنها بودم،
بيم سوختن گريزم داد!
خود را به آب زدم؛
نيلوفرها فرايم گرفتند؛
عطرشان هوشم را ربود؛
به خواب رفتم
مرگ را در آغوش فشردم: آبي و روشن!
نالههاي هذيانم هيچكس را تكان نداد،
پاهايم را دزديده بودند!
* * *
مهرورزان نور مينوشيدند؛
قطرهاي به چهرهي خوابزدهام چكيد،
خنك بود و رخشان؛
خوابم ربوده شد.
* * *
پاهايم را دزديده بودند
دستهايم آنچنان پُر بود
كه به نيايش برنميخاست!
دهانم را باز كردم:
نور در آن چكيد
و آتش گرفتم.
زمستان 1375 ـ تهران
